HABERLERKÜLTÜR SANAT YORUM EKLECoding ForumsDynamic   

                                          SİTEM

                    Önde zeytin ağaçları arkasında yâr

                                     Sene 1946

                                Mevsim Sonbahar

                Önde zeytin ağaçları neyleyim neyleyim

                                 Dalları neyleyim.

               Yâr yollarına dökülmedik dilleri neyleyim.

   Yâr yâr!.. Seni kara saplı bir bıçak gibi sineme sapladılar

                       Değirmen misali döner başım

                           Sevda değil bu bir hışım

                          Gel gör beni darmadağın

                           Tel tel çözülüp kalmışım.

                                       Yâr yâr

                         Canımın çekirdeğinde diken

                       Gözümün bebeğinde sitem var

                       Bedri Rahmi Eyüboğlu 

                  Ya zamanindan cok erken gelirim

               Ya zamanindan çok erken gelirim 
                 Dünyaya geldigim gibi,
                 Ya zamanından çok geç ,
                 Seni sevdigim gibi

                 Mutluluğa hep gec kalırım
                 Hep erken giderim mutsuzluga
                 Ya hersey bitmistir çoktan
                 Ya hicbir şey başlamamış.

                 Öyle bir zamanina geldimki yaşamin 
                 Ölüme erken sevgiye geç,
                 Yine gecikmişim bagışla sevgilim
                 Sevgiye on kala olüme beş!

                                                     Aziz Nesin

BEKLEMEK

Gözler önünde işte
Gittikçe arınıyorum kendimden
Her giden güzelleşir
Gidiyorum güzelleşmek için
Unutulsun diye çirkinliklerim
Gelecek birisi güzeldir
Gelince güzel değil
Hele gelmişse çirkin
Yaşam, ölüm gelecek diye güzel
Ey güzeller güzeli beklediğim
Kaç saatim, kaç dakikam ya da saniyem
Artık ne gelmek ne de gitmek
Yaşamın en zor yanı beklemek
Hiçbirimiz beklemedik doğmayı,
Doğduğumuzdan beri beklediğimiz
ÖLMEK

Yaşamak şakaya gelmez, 
büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın 
                       bir sincap gibi mesela, 
yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden, 
                       yani bütün işin gücün yaşamak olacak. 

Yaşamayı ciddiye alacaksın, 
yani o derecede, öylesine ki, 
mesela, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda, 
yahut kocaman gözlüklerin, 
                        beyaz gömleğinle bir laboratuvarda 
                                    insanlar için ölebileceksin, 
                        hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için, 
                        hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken, 
                        hem de en güzel en gerçek şeyin 
                                      yaşamak olduğunu bildiğin halde. 

Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı, 
yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin, 
           hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil, 
           ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için, 
                                      yaşamak yanı ağır bastığından. 

                                                                                     1947 

BEN SENDEN ÖNCE ÖLMEK İSTERİM

Ben
senden önce ölmek isterim.
Gidenin arkasından gelen
gideni bulacak mı zannediyorsun?
Ben zannetmiyorum bunu.
İyisi mi,beni yaktırırsın,
odanda ocağın üstüne korsun
içinde bir kavanozun.
Kavanoz camdan olsun,
şeffaf, beyaz camdan olsun
ki içinde beni görebilesin
Fedakarlığımı anlıyorsun
vazgeçtim toprak olmaktan,
vazgeçtim çiçek olmaktan
senin yanında kalabilmek için.
Ve toz oluyorum
yaşıyorum yanında senin.
Sonra, sen de ölünce
kavanozuma gelirsin.
Ve orada beraber yaşarız
külümün içinde külün
ta ki bir savruk gelin
yahut vefasız bir torun
bizi ordan atana kadar...
Ama biz
o zamana kadar
o kadar
karışacağız
ki birbirimize,
atıldığımız çöplükte bile zerrelerimiz
yan yana düşecek.
Toprağa beraber dalacağız.
Ve bir gün yabani bir çiçek
bu toprak parçasından nemlenip filizlenirse
sapında muhakkak
iki çiçek açacak :
biri sen
biri de ben.
Ben
daha ölümü düşünmüyorum.
Ben daha bir çocuk doğuracağım
Hayat taşıyor içimden.
Kaynıyor kanım.
Yaşayacağım, ama ,çok, pek çok,
ama sen de beraber.
Ama ölüm de korkutmuyor beni.
Yalnız pek sevimsiz buluyorum
bizim cenaze şeklini.
Ben ölünceye kadar da
Bu düzelir herhalde.
Hapisten çıkmak ihtimalin var mı bugünlerde?
İçimden bir şey :
belki diyor.

NAZIM HİKMET

15. asır başlarında bölgede iki etnik unsur vardı: Hutu ve Tutsi. Kuzeyde yaşayan Tutsiler zamanla yönetici sınıf oldular ve Hutuları katı bir feodal yapılanma içine ittiler. Ülkeye ilk gelen Avrupalı John Speke oldu ve 1895'te Ruandalılar Alman Doğu Afrikası'nın bir parçası olarak Alman egemenliğine girdiler. Ancak burada bir Alman hükümeti kurulmadı ve Alman idaresi altında ülkeyi geliştirmek için hiçbir şey yapılmadı.

Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra bölge BM tarafından Belçika mandasına verildi ve Belçika idaresi öncekinden çok daha sert ve kesin olarak Ruanda'ya yerleşti. Belçikalılar Ruanda'da sömürge yönetimini kurumsallaştırmak amacıyla üst sosyal sınıf olan Tutsileri kullandılar. Yeni vergiler ve zorunlu çalışmalar getirildi. Birçok Ruandalı bu kötü koşullardan kurtulmak için ülkeyi terk etmek zorunda kaldı.

NEDENLERİ 

Soykırımın nedeni olarak, tıpkı Holocaust'a neden olarak gösterilen, Avrupa kaynaklı ırk temeline dayalı teoriler de öne sürülmektedir. Avrupa'da o dönemde, ırk üzerine düşünce üreten bazı çevrelerce, Ruanda bölgesinde yaşayan insanların, ari ırk ile aşağı ırk olarak kabul edilen zenciler arasında bir tür geçiş ırkı olduğu iddia edilmiştir. Bu yüzden Hutuların, Tutsileri gerçek Ruandalı olarak değil, kendilerini sürekli aşağılayan ve sömüren Avrupalıların ülkelerindeki işgalci akrabaları olarak değerlendirdikleri iddia edilmiştir. Benzer olaylar başka ülkelerde örneğin Sudan'da da görülmüştür.

Bir başka neden olarak, özelikle Tutsi bölgelerinde kalan verimli tarım alanlarının Hutularca ele geçirilme isteği de gösterilmektedir. Zengin komşularının mallarını ele geçirmek isteyen Hutuların, özellikle Tutsileri öldürdükleri ve katliamın bir anda yayıldığı da düşünülmektedir.

                         KAYNAK :wikipedi

YORUM EKLE

        “Beyazlar Afrika’ya geldiklerinde bizim topraklarımız,onların İncil,leri vardı. Bize gözlerimizi kapatarak dua etmeyi öğrettiler. Uyandığımızda gördük ki, onların toprakları, bizim İncil,lerimiz vardı.”                                                                                                  

              Kadın olmanın IZDIRAP olduğu ülke ''AFRİKA''

ABD’nin 2006 yılı içinde yaptığı gıda yardımı miktarı 150 milyon doları bulmuş. Birleşmiş Milletler'e bağlı Dünya Gıda Programı, yaptığı 9 milyon ton yardımın 4 buçuk milyon tonunu ABD’nin, bir buçuk milyon tonunu da Avrupa Birliği’nin sağladığını açıklamış. Çin, dış yardım almayı 2005 yılında kesmiş ve aynı yıl yaptığı gıda yardımını üçe katlayarak dünya üçüncülüğüne yükselmiş. Yardımların yarıdan fazlası Afrika'ya gidiyor. Kıtada en fazla yardımı, sırasıyla Etiyopya, Sudan, Uganda, Eritre ve Kenya alıyor. Onu Endonezya, Sri Lanka gibi Asya ülkeleri izliyor.

Afrika’da Aşağı Sahara’nın altında kalan 23 ülke, gıda yardımını almadan ayakta kalamayacak kadar yoksul. Kıtanın yarı nüfusu yoksulluk, çeyrek nüfusu açlık sınırında yaşıyor.

Yalnızca yoksulluk değil, AIDS gibi bulaşıcı hastalıklar, kuraklık, doğa felaketler de kara kıtanın yakasını bırakmıyor. Dünyadaki HIV pozitiflerin %70’i, yani 29 milyon kişi Afrika’da.

Afrika denince, yoksul ve kurak, kısır ve lanetlenmiş koca bir çöl canlanıyor kafalarda. Kara yüzüyle, kabile savaşlarıyla lanetlenmiş. AIDS’le, salgın hastalıklarıyla lanetlenmiş.

Akbabaların insafına terk edilmiş aç ve çıplak çocukların büyümüş gözleriyle tanıyoruz Afrika’yı. Dünya Afrika’yı böyle tanıyadursun; AB, Çin, ABD emperyalistleri kıtayı “daha yakından” tanımak için kıyasıya bir rekabete girişmiş durumda.

Çünkü Afrika’nın üstünde kuraklık, açlık ve yoksulluk, altında yüzyıllardır yağmalanan zengin maden ve petrol yatakları var. Afrika ne kadar zenginse insanları bir o kadar yoksul.

Örneğin, Sudan’ın 7 milyon aç insanı ve emperyalist güçlerin rüyalarını ve yağmacı planlarını süsleyen 3 milyar varil petrolü var.

Çünkü stratejik öneme sahip 40 metalin 20’si Afrika kıtasında bulunuyor.

İşte bu yüzden dünyanın tüm emperyalist güçleri, Afrika’ya yardım için kuyruğa girmiş durumda. Yalnızca utanç verici insanlık suçlarını örtbas etmek için yapmıyorlar bunu. Gerek doğrudan devlet eliyle yapılan yardımlar, gerek NEFAD, Accord, OXFAM, ActionAid gibi, Caritas, St. John ve daha sayısız kilise vakıfları gibi, kıtayı hamamböcekleri misali istila etmiş binlerce 'hükümet dışı', 'sivil toplum' kuruluşu aracılığıyla yapılan fonlamalar, gerekse de Dünya Bankası’nın yoksulluğu azaltma projeleri, BM’nin gıda ve sağlık programları, UNICEF’i, emperyalist tekellerin fonları; emperyalist güçler için Afrika hükümetleriyle bağları ve işbirlikçileştirme çabaları ile yağmacılıklarına toplumsal taban arayışları bakımından hayati öneme sahip.

En önemlisi de bu “fonlanma”, emperyalist talanın yıkıcı etkileri ve derin çelişkilerine, kıtada yüzyıllardır sürdürülen ve bugünkü açlık ve yoksulluk tablosunun sorumlusu olan soyguna karşı gelişebilecek her türlü mücadelenin önünü kesiyor. Yoksul halkları için bir şeyler yapma arayışında olan aydınların, AIDS’in pençesinde kıvranan gençlerin, genetiği değiştirilmiş tohumlar ve tekellerin başkaca dayatmaları sonucu topraklarını kaybetmekte olan yoksul köylülerin, büyük kentlerde birikmiş sefalet içindeki emekçi kitlelerin mücadele enerjisini de hortum gibi emerek kendisine bağlıyor. Kendi gücüne dayalı bir mücadele fikrini Afrika emekçilerinin zihninden silmeye kilitleniyor. “Zalimin verdiği zulmü ancak kendisi geri alır” misali, sömürücülerden aman beklemeye tatlılıkla ikna ediyor.

Hal böyle olunca, Afrika’da en mücadeleci sendikalardan her renkten sol siyasi partiye her türlü örgütlenme de geleceğini kendi tabanından çok, gelişmiş ülkelerin dost örgütlerinden gelebilecek fonlarda arıyorlar. “İyi fonlanmak ya da fonlanmamak, bütün mesele bu” fikri, Afrika’da örgütlü mücadeleyi zehirleyip uyuşturuyor.

Çok bilinen bir Afrika atasözü; “Beyazlar Afrika’ya geldiklerinde bizim topraklarımız, onların İncilleri vardı. Bize gözlerimizi kapatarak dua etmeyi öğrettiler. Uyandığımızda gördük ki, onların toprakları, bizim İncillerimiz vardı.” diyor. O gün bugündür sürüyor bu aldatmaca. Bugün bir fark var ama. Gözlerini kapatıp dua etmeyi değil, ellerini açıp dilenmeyi öğretiyorlar Afrika’ya. Ve emperyalist efendilerin sağlığına duacı olmayı. Ellerini yumruk yapıp kaldırmasınlar diye havaya. Ellerini kapadıklarında onların madenleri, petrolleri ve tekelleştirilmiş tarımsal alanları; Afrikalılarınsa, yarın yine ellerini açmadan hayatta kalamayacakları bir avuç gıdaları oluyor.